امروز ۱۳ آبان ۱۳۸۸ هجری شمسی است و نمی دانم بگویم مصادف با چه حادثه ایست. چون امروز با هر ۱۳ آبان دیگری فرق دارد و در واقع نمی شود و جایز هم نیست که آن را با دیگر روزهای مشابه آن مقایسه کرد. امروز روز انسجام و انفصال است، روز انسجام از این لحاظ که مردمی که به یک صورت درد می کشند و نفس آنها همه بوی خواهش برای یک نوع هوا را می دهد، امروز با هم هستند و چه در خانه و چه در خیابان شعار آنها آزادی است؛ و انفصال از این جهت که این خیل عظیم مردم با گذشته ای که آنها را با خرافات و پیروی کورکورانه از سنت های دست ساخته انسان چه در صحنه سیاسی و چه در صحنه زندگی فردی و اجتماعی فاصله می گیرند. راستش هیچ وقت فکر نمی کردم که از روزها و مراسم هایی که تا چند ماه پیش و در طول ۳۰ سال گذشته از آنها برای ترویج تفکر وابسته به نظام و تهییج عواطف و رفتارهای مذهبی و سیاسی و به خیابان کشیدن مردم برای سردادن شعار وفاداری استفاده می شدند؛ امروز برای سر دادن شعار آزادی و اختیار در تصمیم گیری استفاده شود. این روزها را نمی توان از تاریخ ایران پاک کرد و نمی توان ذهن حتی طرفداران دولت را به سمت از یاد بردن این روزها برد؛ چرا که این روزها و مراسمات سالهاست آبشخور نظام هستند و نظام خود را در میان مشت های گره کرده و پرتاب آنها به سمت دشمنان فرضی و واقعی معنا می بخشد و اکنون سخت است که می بیند مشت های دیروز را به سمت خود نشانه رفته است. امید است صدای مردم پتانسیل بیدار کردن خفتگان را در خود حفظ کند و روزی را شاهد باشیم که در این سرزمین هم بتوانیم دیگران را انسان بدانیم و هم مثل یک انسان زندگی کنیم. کرامت انسان به حق طلب بودن اوست و امید است که حق طلب باقی بمانیم.