من دلنیام ...چه ندی بژیم
روژی مه رگ دی بو پیشوازیم
به لام هه زاران هه زار سال له دوای مردن
ده رم بینن له گور و چال
ئه گه ر سینگم به نه شته ری هه ل بدرن
هیشتا دیاره له سه ر برینی دلی من
خوله میشی گونده که م و جی زنجیری تانگی دوژمن...!
بست به بستی ...ئا ئه م خاکه
جی بزماری چه کمه ی پاسدار و ساواکه...!
له به ر سیلاو ( به خاطر وجود سیلاب )
ئه و رو ژه ماسیگره کان ( ماهیگبران آن روز )
نه یانتوانی له ماله وه ( نتوانستند از خانه )
بینه ده ری ( بیرون بیاییند )
بویه ئیتر له گوره پانی رووبارداو ( به همین خاطر در پهنای رود بار و ..)
له بنه وه ( در اعماق آب )
بو به جه ژنی ماسییه کان و تا شه و دره نگ ( عید بود برای ماهیان و تا دیر وقت )
هه لپه رین و ده س له ملان ( با شادی و رقص و آواز )
خواردیانه وه . ( لذت بردند )
که سیلاوه که نیشته وه توری توره ( اما وقتی سیلاب فرو نشست تور عصبانی )
به چاو ساغی ( با راهنمایی )
یه کیک له مار ماسییه گه وره جاسوسه کان ( یکی از مار ماهیهای بزرگ جاسوس )
هه ر له گوره پانی ئاودا ( در همان پهنای آب )
بو سه یه کی بو نانه وه ( دامی برایشان انداختند )
به داخه وه ( و افسوس ...)
هه موو به سه ر خوشی گیران ! ( همه آنها در حالی که سرمست بودند به دام افتاند)
سرد است
این روزها انگار دنیا به آخر میرسد
سرد است
هوای بودنت را کردهام
انگار آماده آخرین دیدار میشوم!
آخر دنیا کجاست؟پیش توست؟ در دستانت؟
به سرما فکر میکنم
این سرما را ترجمه کردم
به زبان من یعنی بهار میآید،
به زبان این روزها، یعنی سردتر هم میتواند باشد،
به زبان تو یعنی چه؟
به زبان من مرگ هم یعنی سرما!
تا به حال پیشانی یک مرده را بوسیدهای؟
عین برف است، شکل سرما، مثل یک پایان!
مرگ همان سرماست!
به تو میاندیشم، گرم میشوم
از مرگ دور میشوم، دورتر و دورتر
اما نمیدانم تو چه هستی، کی هستی؟
خدا؟
معشوقم؟
سرزمینم؟
نمیدانم، اما شکل کویر هستی،
تا بینهایت "درخت خیال" را در من زنده میکنی
شکل باد شمال میشوی
برف را با وزشت میخوری!
مرگ را به غل و زنجیر میکشی!
نمیدانم شاید تو "می" هستی، مرا از خدا دور میکنی!
من مستم؟
انگشتهایم را روی گونههایم میکشم
حسشان میکنم!
هنوز زبر هستند هرچند چند ماهی است گونه زمین را با آنها شخم نزدهام
انگشتهایم را میشناسم!
هنوز هستم!
کنار درخت خیال خودم به سنگی تکیه میدهم
من سنگ را هم میشناسم!
عین انسان، مثل بشریت، مثل وجدان!
به بینهایت آن درخت خیره میشوم
نهایتش همین نزدیکیهاست!
دستهای ظریف تو هم به آن میرسند
میوههایش مثل زندگی من طعمی ندارند!
مثل بوسههای دو بازیگر!
سرد است!
این روزها بوسهها هم سردتر میشوند
من از سرما میترسم!
شعر از ریبوار کاوسی. مریوان. 1390.11.8
گوڵـم دڵم پڕە له ... هیچ، ئهرێ ئهزانی شارەکهت؟!
ئهمێسته چۆڵ و هۆڵ، بێ ههرا ...نه تۆ نه دارەکهت!
که سێبهری ئهکهوته حهوشهمان، نه کۆترێک نه کهس!
که بێته کووچه ... کایهیهک ... ! نه زەردەیهک له زارەکهت
که وەک پهپووله ههڵفڕی به باڵی سهوز و سوورەوە !*
بەرەو پیادەرەو بهرەو شهقامه نادیارەکهت !
ئهمێسته ئهم وەتاغه
من
دیازپام
خهون
مهرگ...
نه نووکهیهک ، له تاکه زەنگهکانی جار و بارەکهت !
له بیرته پێت وتم : ئهبێ بڕۆم ، ببورە تۆ له بیر ... !
که داکهوت له دەسته زەردەکانی من
هه
نا
رە
که ت...
تلۆر تلۆر، بهرەو پیادەرەو ...وتت : ببوورە لێم
ئهبێ …
ئهبێ بسڕمهوە …
بسڕمهوە ژومارەکهت !
...
گوڵم
دڵم پڕە له دەرد و کوڵ
ئەڵێم بڕۆم له شارەکهت...!**
* لهو دێرەی مامۆستا سوارەی ئیلخانیزادە وەرگیراوە :
تو به من خندیدی
ونمی دانستی من
به چه دلهره از باغچه همسایه
سیب را دزدیدم
باغبان در پی من دوید
سیب را در دست تو دید
غضب آلود به من کرد نگاه
سیب دندان زده از د ست تو افتاد به خاک
وتو رفتی من هنوز
سالهاست خش خش گام تو
می دهد آزارم ومن غرق این پندارم
که چرا
باغچه کوچک ما سیب نداشت
| در قير شب | |||
|
ديرگاهي است در اين تنهايي رنگ خاموشي در طرح لب است. بانگي از دور مرا مي خواند، ليك پاهايم در قير شب است. رخنه اي نيست در اين تاريكي: در و ديوار بهم پيوسته. سايه اي لغزد اگر روي زمين نقش وهمي است ز بندي رسته. نفس آدم ها سر بسر افسرده است. روزگاري است در اين گوشة پژمرده هوا هر نشاطي مرده است. دست جادويي شب در به روي من و غم مي بندد. مي كنم هر چه تلاش، او به من مي خندد. نقش هايي كه كشيدم در روز، شب ز راه آمد و با دود اندود. طرح هايي كه فكندم در شب، روز پيدا شد و با پنبه زدود |
--------------------------------------------------------------------------------